وصیتی منتشر نشده از افلاطون
28 بازدید
تاریخ ارائه : 9/5/2013 8:00:00 AM
موضوع: اخلاق و عرفان

در یکی از یادداشت‌های نسخۀ خطی به شمارۀ 1300 کتابخانه مرکزی قونیه  چنین نوشته شده است:

در وصایای افلاطون چنین آمده: 

خدای خویش را جلّ ذکره بشناس و حق او نگاه دار. 

از خدای چیزی مخواه که نفع آن منقطع شود و ازاو نعمتهای باقی خواه و فوایدی که از تو مفارقت نتواند کرد.

همیشه بیدار باش که سرور را اسباب بسیار است. 

هیچ کس را ایذا مکن که کار عالم در معرض تغیبر و زوال است. دوست‌دار همه کس باش که احوال گذران است.

زودخشم مباش که غضب عادت تو گردد.

هر که امروز بتو محتاج بود ازالت حاجت او بفردا میفکن تو چه دانی که فردا چه حادث شود.

حکیم مَشمُر کسی را که بلذتی از لذتهای این عالم شادمان بود یا از مصیبتی از مصایب او جزع کند و اندهگین شود. 

همیشه یاد مرگ کن و بمردگان اعتبار گیر. و بدانکه کسی که در سر، غیر خود اندیشه کند نفس او قبول سر کرده باشد و مذهب او بر سر مستحیل شده.

بارها اندیشه کن پس در قول آر پس در فعل آر. 

یاد کن که بودی در اصل، و چه خواهی شد بعد از مرگ. 

در هیچ کار بیش از وقت آن کار مپیوند.

بتوانگری متکبر و معجب مشو و از مصایب شکستگی و خواری بخود راه مده. 

با هیچ کس سفاهت مکن و تواضع با همه کس نگاه دار و هیچ متواضع را حقیر مشمر. 

چون بکاری مشغول باشی از روی فهم و بصیرت بدان مشغول باش.